l'inconnue

2011-06-24T23:13:00.005+02:00

Those tiniest of images: incorrigible

lodged in the mud of memory, neither

buried nor wholly retrievable. And yet

each one, in itself, a fleeting resurrection,

a moment otherwise lost.

Here, we walk.

Always look around.

P. Auster

2011-04-04T22:54:00.005+02:00

Central Park, 1905

This glow, this intense glow. This unique love in this city that has known so many. This city, which he has always loved with the same tenderness as he loves me now.

Dancing with its gentle tease.

How I'd love to walk there with him again.

American beauty

2011-03-03T23:20:00.002+01:00

"I had always heard your entire life flashes in front of your eyes the second before you die. First of all, that one second isn't a second at all, it stretches on forever, like an ocean of time...

For me, it was lying on my back at Boy Scout camp, watching falling stars...

And yellow leaves, from the maple trees, that lined my street...

Or my grandmother's hands, and the way her skin seemed like paper...

And the first time I saw my cousin Tony's brand new Firebird...

And Janie... And Janie... And... Carolyn.

I guess I could be pretty pissed off about what happened to me... but it's hard to stay mad, when there's so much beauty in the world. Sometimes I feel like I'm seeing it all at once, and it's too much, my heart fills up like a balloon that's about to burst...

And then I remember to relax, and stop trying to hold on to it, and then it flows through me like rain and I can't feel anything but gratitude for every single moment of my stupid little life...

You have no idea what I'm talking about, I'm sure. But don't worry... you will someday."

Die Kunst der Fuge

2011-01-22T21:51:00.003+01:00

IV

En hoog in de winterse ijlte voetsporen in de sneeuw,
een man en een vrouw die hierheen kwamen lopen, hier

—stappen het enige wat van hen bleef, een paar lijnen
dunne, door elkaar heen dwalende lijnen, herinnering

en verlangen, die beide, maar waaraan en waarnaar—
hier waar wij zijn, niets dan wij, en sneeuw,

sneeuw waarin nog geen stap is gezet.

Omdat het leven nog altijd zo wonderbaarlijk mooi is. En zo zacht, zo puur, zo nieuw. Als sneeuw.

Al mijn mooiste wensen.

2010-03-28T20:54:00.002+02:00

Ik beloof dat ik

zal blijven

als een hand die niet

beweegt op zoek naar

meer en verder

maar die ligt en licht

zijn warmte geeft

in een schoot

zacht en geborgen

om te houden

lief en lach

(en ach mijn lief je lacht zo zacht)

en zoveel daar

te laten gaan.

als een soort van blijven

2010-01-30T21:10:00.001+01:00

IV

De gedachte aan het volmaakt open
einde, dat iets ophoudt nog
voor dat het eindigt
verdwijnt voor het
weg is, ligt voor
het ligt,

die is er.

Guaranteed

2010-01-13T23:21:00.000+01:00

Leave it to me as I find a way to be

2009-11-18T21:04:00.001+01:00

Als je nooit de horizon gezien hebt, weet je niet dat er een grens is aan je blik.

Still

2009-10-28T21:50:00.000+01:00

breathing in his universe

2009-08-23T22:51:00.000+02:00

And then I remembered to relax

and let it flow through me

like rain

2009-07-02T18:36:00.000+02:00

Alles

Liefde

Waves

2009-06-10T14:14:00.003+02:00

Re-enlighted II

2009-06-09T18:14:00.003+02:00

zondag, 6 juli 2008

Liefste

De zee zou drinken uit mijn grond

tot jij in haar verdronk

en toch:

We waren klein.

Groot als vandaag

had jij mijn kleren afgelegd

bouwde ik zandkastelen

terwijl jij emmer en schep verloor

in schuim en woesternij.

Bleke billen in de branding.

Blote buiken. Bescheiden blikken.

Liefste

Met lange lijnen schreef je

letters op mijn lijf

de golven

Ze zijn gulzig.

Ik heb gezocht naar woorden

en vond zand onder mijn tong

Mijn lippen zout, mijn mond geschuurd

tot ik niet langer spreken kon

2009-06-05T21:53:00.002+02:00

elke dag

belooft mij

en ik beloof

de dag

Re-enlighted I.

2009-06-02T21:19:00.006+02:00

"... voor altijd de enige die kan beantwoorden aan de vraag en aan de spanning die achter de vraag perst; of er tussen de geboorte en de dood een ander wezen bestaat van niets dan liefde.

Vandaag is het hele leven.

...

Zoals een vlam vaak juist pas even boven de pit of brander begint, zo is het met liefde. In de tussenruimte van de vergankelijke pit en de vlam, waar dus niets is, bestaat die. Er is niets te zien. Niettemin is daarboven de vlam, loeiend soms ..."

Show me the Waves

2009-06-02T16:56:00.000+02:00

(morning comes in light)

2009-05-18T19:19:00.004+02:00

wij zullen vallen

niet als hagel op stenen

en straten in leegte

als vloeiende regen voor akkers en velden

waar druppels drenken en daar

versmelten

wij zullen vallen

als zachte sneeuw

in ochtend ons spreiden

en daar blijven

2009-05-13T19:45:00.001+02:00

Different names

2009-05-13T19:43:00.001+02:00

Alone on a train aimless in wander

An outdated map crumbled in my pocket

But I didn't care where I was going

'Cause they're all different names for the same place.

The coast disappeared when the sea drowned the sun

And I knew no words to share with anyone

The boundaries of language I quietly cursed

And all the different names for the same thing

Islands

2009-05-11T12:33:00.002+02:00

I was standing on the surface

of a perforated sphere

When the water

filled every hole

(mooi hè. alles.)

2009-05-06T13:38:00.003+02:00

Verder

2009-05-06T13:26:00.009+02:00

Nu we weten dat we verdwaald zijn

blijft ons alleen deze plek.

Regen, tot aan de horizon regen

en een zee van grijs-groene heuvels,

golven van bos na bos.

Onze kaarten hebben we achtergelaten,

ergens, niet boos, niet weemoedig:

ze vertelden ons wat we al wisten,

waar we vandaan kwamen.

Niet waar we waren.

III

Op het punt nu van verder te gaan

en niet weten hoe, niet weten

van het geritsel, de geuren, het duister

onder de bomen, het geschreeuw

in de verte,de verdwijnende

sporen, van niets weten

wat het betekent.

Onze gezichten zijn koud en strak,

glad van de regen, alsof we huilen.

Het is geen huilen, het zijn

regen en huid.

Grijs-groene golven van bos na bos,

daarin zullen we verdwijnen.

Daaruit zullen we terugkeren,

maar dat zullen wij niet meer zijn.

Wie dat zijn weet niemand.

actual coincidence

2009-04-30T14:10:00.003+02:00

As I remember it, the sun was shining brightly that morning, and a slight breeze was blowing off the river.
I turned south, paused for a moment, and then took a step.
Then I took another step, and in that way I began to move down the street.
I did not look back once.

P. Auster

Misschien wisten zij alles.

2009-04-29T13:15:00.007+02:00

De eekhoorn schrok midden in de nacht wakker. Had hij gedroomd? Hij herinnerde zich geen droom, maar hij was wel bang. Hij rilde, terwijl hij het toch niet koud had, en hij voelde koude zweetdruppeltjes op zijn voorhoofd en in zijn hals.

Hij probeerde zich zo stil mogelijk te houden en te luisteren naar geluiden van buiten. Misschien had er iemand geklopt of had er in de verte iemand gegild. Maar hij hoorde niets. Hij ging weer liggen, maar hij kon niet meer in slaap komen. Talloze gedachtend gingen door hem heen. Hoe moet dit, en waarom is dat, en wat gebeurt er later? Het waren vragen waar hij geen antwoord op wist, vooral niet op de laatste vraag die maar door zijn hoofd bleef gaan: wat gebeurt er later? Hij kon niets bedenken wat ook maar leek op een antwoord op die vraag. Wat ís later? dacht hij. Hij had het er wel eens met de mier over gehad, maar die had zijn schouders opgehaald en gezegd dat hij nooit van later had gehoord en dat het dus wel niks zou zijn. Maar voor de eekhoorn was dat niet voldoende. De ekster had hem eens verteld dat later het omgekeerde was van vroeger, maar wat was vroeger dan? Het was een donkere nacht. De eekhoorn deed zijn raam open om de donkere lucht op te snuiven en hier en daar tussen de wolken misschien een ster te zien.

Ik ben alleen maar nu, dacht hij, voor het raam, in de nacht, tegenover de lucht. Misschien heeft de mier wel gelijk, dacht hij verder, en is later niets. Maar wat is het omgekeerde van niets: iets of niets? Bestond vroeger wel of niet? En waarom kon hij eigenlijk niet slapen, terwijl zo te denken iedereen sliep?

Hij zuchtte diep en blies met zijn zucht een blad van de beukeboom de lucht in. Hij hoorde het ritselende blad in de verte wegzweven.

Ik ben alleen maar nu, dacht hij opnieuw. Ik ben nooit later geweest en ik zal nooit vroeger worden. En terwijl hij zijn gedachten, die altijd wijzer waren dan hijzelf, niet langer volgen kon, voelde hij zich weer tevreden worden. Hij ging terug naar bed, stapte onder zijn deken, zei: 'Nu of nooit' en sliep op hetzelfde ogenblik in.

T. Tellegen

Conception of life

2009-04-23T13:44:00.000+02:00

For our conception of the universe and of life, then, the gain derived from knowledge is only that it makes it harder for us to be thoughtless, because it ever more forcibly compels our attention to the mystery of the will-to-live which we see stirring everywhere. Hence the difference between learned and unlearned is entirely relative. The unlearned man who, at the sight of a tree in flower, is overpowered by the mystery of the will-to-live which is stirring all round him, knows more than the scientist who studies under the microscope or in physical and chemical activity a thousand forms of the will-to-live, but, with all his knowledge of the life-course of these manifestations of the will-to-live, is unmoved by the mystery that everything which exists is will-to-live while he is puffed up with vanity at being able to describe exactly a fragment of the course of life.

A. Schweitzer

Weggaan

2009-04-18T19:32:00.001+02:00

Weggaan is iets anders

dan het huis uitsluipen

zacht de deur dichttrekken

achter je bestaan en niet

terugkeren. Je blijft

iemand op wie wordt gewacht.

Weggaan kun je beschrijven als

een soort van blijven. Niemand

wacht want je bent er nog.

Niemand neemt afscheid

want je gaat niet weg.

2009-04-13T17:16:00.000+02:00

The Happy Prince

2009-04-10T11:00:00.002+02:00

High above the city, on a tall column, stood the statue of the Happy Prince. He was gilded all over with thin leaves of fine gold, for eyes he had two bright sapphires, and a large red ruby glowed on his sword-hilt.
He was very much admired indeed. "He is as beautiful as a weathercock," remarked one of the Town Councillors who wished to gain a reputation for having artistic tastes; "only not so quite useful," he added, fearing lest people shoud think him unpractical, which he was really not.
"Why can't you be like the Happy Prince?" asked a sensible mother of her little boy who was crying for the moon. "The Happy Prince never dreams of crying for anything."
"I am glad there is someone in the world who is quite happy," muttered a disappointed mand as he gazed at the wonderful statue.
"He looks just like an angel," said the Charity Children as they came out of the cathedral in their bright scarlet cloaks and their clean whit pinafores.
"How do you know?" said the Mathematical Master, "you have naver seen one."
"Ah! but we have in our dreams," answered the children; and the Mathematical Master frowned and looked very severe, for he did not approve of children dreaming.
...

O. Wilde

Waar een wil was, was geen weg.

2009-04-09T15:53:00.010+02:00

La petite voleuse.

2009-04-01T21:40:00.004+02:00

Quand je serai grande je serai voleuse

J’ai d'ja commencé c'est assez marrant

J'dois avoir le don et la main heureuse

Le doigté précis et l'oeil vigilant

Je m'suis bien juré de voler de tout

Voler pour voler pour l'amour du geste

Faire sa difficile c'est manquer de goût

On peut être doué et rester modeste

La p'tite voleuse n'a qu'une loi

Ce qui est à toi est à moi

Elsschot

2009-03-16T22:39:00.001+01:00

.

... want tussen droom en daad
staan wetten in de weg en praktische bezwaren,
en ook weemoedigheid, die niemand kan verklaren,
en die des avonds komt, wanneer men slapen gaat...

.

About the purpose of writing.

2009-03-14T00:32:00.005+01:00

"Better to write for yourself and have no public,

than to write for the public and have no self."

(Cyril Connolly)

Cheveux blancs.

2009-03-12T10:52:00.005+01:00

Je suis à l'âge où l'on ne dort nulle part

les seuls lits d'où je rêve sont des quais de gare

j'ai loué un placard pour mes robes d'hiver

j'ai tué les parents

Oh je veux partir sur la seule route où il y a du vent

je suis la jeune fille aux cheveux blancs

Mon amoureux dit qu'il ne me connaît pas

il vit loin de tout il vit trop loin de moi

sur le plus haut volcan que l'amour ait éteint

il reviendra demain

Oh! je veux partir sur la seule route où il y a du vent
je suis la jeune fille aux cheveux blancs

Herontdekt - Nostalgie...

2009-03-11T20:09:00.004+01:00

Van toen de dieren nog spraken...

The Doctor.

2009-03-11T19:44:00.002+01:00

The Doctor: I like that, "Allons-y". I should say allons-y more often. Look sharp Rose Tyler, allons-y! And then it would be really brilliant if I met someone called Alonso, 'cause then I could say allons-y Alonso every time....

you're staring at me.

Cyber Controller: I will bring peace to the world. Everlasting peace. And unity. And uniformity.
The Doctor: And imagination? What about that? The one thing that led you here, imagination. You’re killing it dead!
Cyber Controller: What is your name?
The Doctor: I'm the Doctor.
Cyber Controller: A redundant title. Doctors need not exist. Cybermen never sicken.

The Doctor: But that’s it! That’s exactly the point! Oh, Lumic, you’re a clever man. I’d call you a genius... except I’m in the room. But everything you’ve invented you did to fight your sickness. And that’s brilliant. That is so human. But once you get rid of sickness and mortality, then what’s there to strive for, eh? The Cybermen won’t advance, you’ll just stop! You’ll stay like this forever. A metal Earth with metal men and metal thoughts. Lacking the one thing that makes this planet so alive: people! Ordinary, stupid, brilliant people!

Could have, would have, should have

2009-03-10T18:49:00.003+01:00

in the end there'll always be me

.

Vertige

2009-03-09T23:27:00.001+01:00

Quoiqu'on dise
étonnants vos numéros de voltige
À l'air libre
les oiseaux ont eux aussi
le vertige

.

Cocoon

2009-02-27T23:20:00.002+01:00

"So many people live within unhappy circumstances and yet will not take the initiative to change their situation because they are conditioned to a life of security, conformity, and conservatism, all of which may appear to give one peace of mind, but in reality nothing is more dangerous to the adventurous spirit within a man than a secure future. The very basic core of a man's living spirit is his passion for adventure. The joy of life comes from our encounters with new experiences, and hence there is no greater joy than to have an endlessly changing horizon, for each day to have a new and different sun."— Chris McCandless

Liefhebben

2009-02-17T13:54:00.002+01:00

Als ik één ding kan is het liefhebben. Dat lijkt niet zoveel bijzonders, maar ik ben er trots op. Ik heb het geleerd zoals een zwerfhond leert zwemmen: omdat hij met de rest van de worp in een jutezak werd gepropt en in een snelstromende rivier is geworpen.
Die ene die het tegen alle verwachting in gered heeft, dat ben ik. Met in mijn oren nog het gejank van degenen die het niet haalden, moest ik leren ergens van te houden.
Ik ben niet onder gegaan.
Ik heb de kant bereikt.
Ik heb lief.

Andere mensen dragen hun verdriet in hun hart. Ongezien holt dat hen vanbinnen uit. Het is mijn redding geweest dat ik mijn verdriet aan de buitenkant draag, waar het niemand kan ontgaan.

Vanwege een tere huid.

2008-06-18T15:33:00.000+02:00

Alle ramen van het huis van een eerste geliefde hebben de eigenschap, dat zij zelf er onverhoeds voor kan verschijnen. Die vensters zijn daardoor rusteloos als een te dunne huid, die bij iedere emotie bloost of juist helemaal wit wordt, of vlekkerig als er spanning is. Ze zijn onaandoenlijk en tegelijkertijd onheilspellend als zij niet voor het raam van haar eigen kamer staat.
Wáár, waar in godsnaam is zij in dat huis? In vreselijke omstandigheden, omdat ze niet op de gewone plaats is voor haar altijd open raam in niet eindigende zomer? Hoe kan een raam zo ver open zijn, alsof er eigenlijk helemaal geen raam met houten randen is? En dat haar toch omlijst, als ze er iedere dag staat, als de jongen - altijd op het zelfde uur en op dezelfde manier - langs komt fietsen.
Waarom is het altijd zomer? Ze hebben elkaar nog nooit iets gezegd, amper een teken gegeven zelfs. Ze zijn niet van dezelfde school. Niettemin staat zij daar, als hij uit de zijne komt, alsof ze nooit iets te doen heeft en altijd daar op die plaats kan zijn, om haar ogen door de zijne te laten vangen als hij gehuld in een diepvriezer van vrees dat ze er vandaag niet zal zijn passeert; zijn gezicht zonder enig teken erop in haar richting heft, vol benauwenis wel en van àl zijn herinneringen sedert zijn geboorte eigenlij kalleen nog maar weet hoe adembenemend groot dìt venster is. Hoe zonder grenzen groot, zoals de zomer zonder grenzen is, toch omraamd door bloesems en takken en klimop en van alles dat niet op kan en niet weg. En hoe blond ze daar staat: voor altijd de enige die kan beantwoorden aan de vraag en aan de spanning die achter die vraag perst, of er tussen de geboorte en de dood een ander wezen bestaat van niets dan liefde. Vandaag is het hele leven.
De werkelijkheid mag zijn dat ze welbeschouwd kort bebobt, maar glad stoogeel haar heeft en dat er in hetzelfde raam een drooglijntje is gespannen met een kleur eraan, die te drogen hangt. Zoals een vlam vaak juist pas even boven de pit of de brander begint, is het met de liefde: tin de tussenruimte tussen de vergankelijke werkelijkheid van de pit en de vlam, waar dus niets is, bestaat die. Er is niets te zien, niettemin is vlak daarboven de vlam, loeiend soms.
...
Op zekere dag is de delta in de hete zon dan weer weg. Tot boven de kale zandvlakte weer een open raam hangt en opnieuw het rinkelen van een beverige fietsbel klinkt; zodag de wereld weer eens voorgoed stilstaat.